رحلت محقق کبیر و فقیه شهیر "میرزا محمد حسین نایینی" مرجع و زعیم حوزه و مجاهد دوران مشروطه.(تسنیم.92/01/18)

به گزارش خبرگزاری تسنیم ، مهمترین رخدادهای تاریخی روز 18 فروردین ماه را مرور می‌کنیم:

• آزادی "امام خمینی(ره)" پس از ده ماه بازداشت و تحت نظر بودن (1343 ش)

پس از دستگیری حضرت امام خمینی(ره) و سرکوب قیام 15 خرداد 42، اوضاع در ظاهر رو به آرامش نهاد، اما خشم عمومی مردم مسلمان از دستگیری حضرت امام، به صورت‏های گوناگون جلوه‏گر شد.

تشکیل گروه‏های زیرزمینی اسلامی در قم، تهران و شهرستان‏ها، تحریم انتخابات فرمایشی مجلس بیست و یکم در مرداد 1342 و نیز اعلامیه تاریخی حوزه علمیه قم با پانصد امضا از استادان و فضلا در حمایت از رهبر نهضت اسلامی ایران و محکوم کردن بازداشت غیرقانونی ایشان، از جمله واکنش‏های مردم و روحانیت در قبال عمل رژیم بود.

در این میان رژیم پس از یک سلسله تمهیدات که به منظور جلوگیری از ابراز احساسات مردم و روحانیان در برابر آزادی رهبر نهضت اسلامی ایران انجام داد، سرانجام در اوایل سال 43، مذاکراتی با امام انجام داد و ایشان را به آرامش و مدارا با نظام فراخواند.

سپس آن حضرت را در هفدهم فروردین 43 آزاد کرده و در مطبوعات عنوان کردند که امام با رژیم و انقلاب سفید شاه به توافق رسیده است. ولی حضرت امام پس از آن که در هجدهم فروردین وارد قم شدند، در اولین دیدار خود عنوان کردند: اگر خمینی را دار بزنید با [رژیم شاه] تفاهم نخواهد کرد.

• شهادت "سید ابوالحسن آل رسول شمس آبادی" به دست گروه منافق مهدی هاشمی در اصفهان (1355 ش)

آیت‏اللَّه سیدابوالحسن آل رسول معروف به شمس آبادی در سال 1286 ش (1327 ق) در خانواده‏ای عالم و روحانی در اصفهان دیده به جهان گشود.

وی پس از فراگیری تحصیلات مقدماتی علوم اسلامی در زادگاه خود، در 25 سالگی عازم نجف اشرف گردید و از محضر درس خارج بزرگانی همچون سیدابوالحسن اصفهانی، آقاضیاء الدین عراقی، سیدجمال الدین گلپایگانی، سید عبدالهادی شیرازی و سیدمحسن حکیم کسب فیض نمود. سیدابوالحسن پس از دوازده سال اقامت در نجف و اخذ مدارج عالی علمی، راهی اصفهان شد و به تدریس و ارشاد مردم همت گماشت.

آیت‏اللَّه شمس آبادی از روحانیونی بود که در سال 1342، وفاداری خود را به نهضت حضرت امام اعلام کرد. ایشان در تأسیس و گسترش انجمن مددکاری ویژه ایتام، سازمان ابابصیر ویژه نابینایان و حسینیه اصفهانی‏ها در مشهد و کربلا نقش بسزایی داشت.

همچنین شرح صحیفه سجادیه، اشعار در مراثی و مناقب اهل بیت (ع) و موعظه ابراهیم از آثار علمی این عالم ربانی می‏باشند. آیت‏اللَّه شمس آبادی سرانجام یک روز پس از بازگشت از سفر حج در سپیده دم هجدهم فروردین 1355 ش درراهِ رفتن به مسجد جهت اقامه نماز جماعت، توسط باند جنایتکار مهدی هاشمی ربوده شد و به طرز فجیعی به قتل رسید و جسدش را در اطراف اصفهان رها ساختند. جسد ایشان پس از کشف شدن، با تشییع باشکوه مردم، در تخت فولاد اصفهان به خاک سپرده شد.

• اخراج هزاران ایرانی مقیم عراق توسط رژیم بعث این کشور (1359 ش)

صدام، از همان ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی ایران، بغض و کینه خود را نسبت به ایران اسلامی آشکار می‏ساخت و به طور آشکار و پنهان، در صدد تعرّض به انقلاب اسلامی برآمد.

وی ابتدا ستون پنجم خود را برای اقدامات تخریبی به شهرهای مختلف ایران به ویژه نقاط مرزی مانند خرمشهر، آبادان و اهواز اعزام کرد. همچنین از اوایل سال 1358، هزاران ایرانی تبعه عراق را از جوار اماکن متبرکه نجف، سامرا، کربلا و کاظمین به طرز رقّت انگیزی اخراج و اموالشان را مصادره نمود.

در همین راستا، در چنین روزی، رژیم بعثی عراق که خود را برای حمله وسیع و سراسری به ایران آماده می‏کرد عده بی‏شماری از ایرانیان مقیم این کشور را به وسیله کامیون تا مرز آورده و آنها را به همان وضع رها نمود. در این حال، مقامات محلی ایران، از رانده شدگان به عنوان مهمان جمهوری اسلامی استقبال کردند و امکانات رفاهی برای آنان فراهم نمودند.

اخراج ایرانیان و شیعیان در روزهای بعد نیز ادامه یافت و صدها هزار نفر در این جریان بی‏خانمان و آواره شدند. در همین حال، وزیر امور خارجه عراق طی نامه‏ای به دبیر کل سازمان ملل متحد با استناد به روحیه توسعه‏طلبی دولت ایران، خواستار خروج ایران از سه جزیره عربی ابوموسی و تنب کوچک و بزرگ شد. در روزها و ماه‏های بعد، تعرضات رژیم بعث با حمایت بیگانگان رو به افزایش نهاد تا اینکه در 31 شهریور 1359، جنگ هشت ساله‏ای را به ایران اسلامی تحمیل نمود.

• بمباران شدید شیمیایی مواضع ایران توسط دشمن بعثی (1366 ش)

همزمان با آغاز عملیات کربلای 8 توسط رزمندگان جان برکف اسلام، دشمن به گونه‏ای بی‏سابقه علیه رزمندگان مستقر در خرمشهر، به بمباران و گلوله‏باران شیمیایی با گلوله‏های توپ، خمپاره و حتی موشک‏های کاتیوشا اقدام نمود که به شهادت و مصدوم شدن شماری از خداجویان سپاه توحید منجر گشت.

این بمباران وحشیانه با اعتراض شدید و شکایت جمهوری اسلامی ایران به سازمان ملل متحد مواجه گردید و ایران خواهان اعزام گروه کارشناسی سازمان ملل متحد شد. به دلیل پایداری و تاثیر بیشتر عوامل به کار گرفته شده در سلاح‏های شیمیایی، تیم کارشناس اعزامی از سازمان ملل، که ده روز پس از حمله، وارد منطقه شد، موفق گردید نوع عوامل به کار گرفته شده را تشخیص دهد.

با این حال همانند گذشته بی‏اعتنا از کنار این حادثه و حوادث بعد از آن گذشتند؛ تا این که ابعاد گسترده و پیچیده‏تر عواقب شوم کاربرد سلاح‏های شیمیایی، دامنگیر مردم مسلمان و بی‏گناه حلبچه، روستاهای اطراف آن و مردم کردستان عراق شد.

• رحلت عالم بزرگوار و عارف با اللَّه آیت‏ اللَّه "سید عبدالکریم کشمیری" (1378 ش)

آیت‏اللَّه سیدعبدالکریم کشمیری در سال 1305 ش (1345ق) در نجف اشرف به دنیا آمد. وی پس از فراگیری دروس مقدمات در نجف، در حلقه درس خارج آیات عظام: سید ابوالقاسم خویی، سیدعبدالاعلی سبزواری، سید عبدالهادی شیرازی و شیخ محمدکاظم شیرازی قرار گرفت.

آیت‏اللَّه کشمیری به دلیل هوش سرشار خویش توانست در کوتاه‏ترین زمان، درجه اجتهاد را از آیت‏اللَّه خویی دریافت دارد و آن گاه به تدریس سطوح عالی فلسفه در حوزه بپردازد. پشتکار آیت‏اللَّه کشمیری در تدریس به گونه‏ای بود که روزانه 11 کرسی درس اعم از فقه، اصول، فلسفه و ادبیات عرب برای ایشان برپا می‏شد.

افزون بر تدریس، پژوهش و نگارش. در سیر معنوی و تهذیب نفس نیز به مراتب عالی دست یافت و صاحب کرامت‏هایی گردید. در پی سخت‏گیری‏های رژیم بعث عراق، به طور پنهانی همراه خانواده، راهی ایران شد و در مرز ایران و عراق، همه نگاشته‏های علمی ایشان به دست نیروهای امنیتی عراق افتاد. آیت‏اللَّه کشمیری از آن پس در شهر مقدس قم اقامت گزید و به تهذیب نفس، پرورش شاگردان و انجام امور مذهبی و علمی همت گماشت.

سرانجام این عارف سترگ و عالم برجسته در 18 فروردین 1378 ش برابر با بیستم ذی‏حجه 1419 ق پس از طی یک دوره بیماری در 73 سالگی جان به جان آفرین تسلیم کرد و پس از اقامه نماز توسط آیت‏اللَّه بهجت، در حرم مطهر حضرت معصومه(س) به خاک سپرده شد.

• درگذشت "ابن طیفور" نویسنده و شاعر عرب(280 ق)

ابوالفضل احمدبن ابی طاهر طیفور بغدادی معروف به ابن طیفور ادیب و کاتب عرب و ایرانی الاصل و اهل خراسان، در سال 204 ق در بغداد زاده شد.

پس از گذراندن مقدماتِ تحصیل، در بغداد به کتابت اشتغال یافت و در این شهر با بسیاری از مشاهیر علم و ادبِ آن زمان آشنا شد. از آن جا که ابن طیفور، اهل ذوق و فهم بود، در سایه‏ی دانش گسترده و طبع لطیف خود، شعر نیز می‏سرود و از این جهت، شهرت بسیار یافت.

این طیفور در زمینه‏ی نویسندگی و شاعری، آثاری از خود به یادگار گذاشته که: القابُ الشُّعراء، تاریخ بغداد، الفُصُول المُختارَه و دیوان اشعار از آن جمله است. ابن‏طیفور سرانجام در 76 سالگی در بغداد وفات یافت و در مقبره‏ی باب الشامِ آن شهر مدفون گشت.

• رحلت محقق کبیر و فقیه شهیر "میرزا محمد حسین نایینی" مرجع و زعیم حوزه و مجاهد دوران مشروطه(1355 ق)

آیت اللَّه میرزا محمدحسین نایینی در سال 1277 ق در شهر نایین به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایى حوزوی خود را در زادگاه خویش گذراند و در هفده سالگی به شهر اصفهان هجرت کرد و سپس در سال 1303 ق به عراق رفت. میرزای نایینی در آغاز ورود به عتبات، پس از زیارت بارگاه ملکوتی امام علی(ع) راهی سامرا شد و در محضر درس مرجع کبیر و فقیه جلیل، میرزا محمدحسن شیرازی حاضر گردید.

او همچنین در درس آیات عظام سیدمحمد طباطبایى فشارکی و سیداسماعیل صدر حضور یافت و در نجف به حلقه‏ی درس ملاحسینقلی همدانی پیوست. پس از مدتی، میرزای نایینی در کنار تدریس، در جلسه‏ی علمی آخوند خراسانی حاضر شد و از محرمان اسرار وی گردید.

میرزا با مقام والای علمی، سیاسی و معنوی خود، شاگردان فاضل و آگاهی را به عالم اسلام عرضه کرد که از آن جمله حضرات آیات: سیدمحسن طباطبایى حکیم، سیدجمال‏الدین گلپایگانی، سیدمحمد حجت کوه کمره‏ای، سیدمحمدهادی میلانی، شیخ محمدتقی آملی، سیدابوالقاسم خویى، علامه‏ی طباطبایى، میرزا هاشم آملی و ده‏ها تن دیگر، از پرورش یافتگان درس مکتب این عالم برجسته می‏باشند.

ایشان همچنین با حضور خود، نهضت مردمی مشروطه در ایران را تاییدکرد. آیت اللَّه نایینی کتاب "تَنبیهُ الاُمّه" را در بحران انقلاب مشروطه در سال 1327 ق به زبان فارسی نوشت و از سوی آیت اللَّه مازندرانی و آیت اللَّه آخوند خراسانی مورد تایید قرار گرفت. این کتاب درباره‏ی انواع استبداد و حکومت‏های خودکامه‏ی شاهان مستبد و همچنین وظایف علما و فقها در قبال دین و اوضاع ایران در دوران قاجاریه نگاشته شده است. سرانجام میرزا محمدحسین نایینی پس از عمری تلاش و خدمت، در 26 جمادی الاولی سال 1355 ق در 78 سالگی به جوار رحمت ایزدی پیوست و پس از تشییعی باشکوه و اقامه‏ی نماز توسط آیت‏اللَّه سیدابوالحسن اصفهانی، در کنار حرم مطهر حضرت علی(ع) به خاک سپرده شد.

• عروج پیامبر بزرگ الهی، حضرت عیسی(ع) (33م)

حضرت عیسی بن مریم(ع) پیامبر بزرگ الهی و یکی از پیامبران اولوالعزم است که در 25 دسامبر سال اول میلادی برابر با 622 سال قبل از هجرت نبی مکرم اسلام(ص) در بیت لحم یا ناصره واقع در فلسطین امروزی، به امر خدا از حضرت مریم(س) دختر عمران زاده شد.

قبل از تولد آن حضرت، میلاد ایشان پیش‏بینی شده بود و این امر برای حکّام زمان، ناگوار بود. از این رو، چون از جانب هردوس، والی روم مورد تهدید بود، خانواده او، وی را به مصر بردند. ایشان در سی سالگی در شهر جلیله، شروع به تبلیغ دین خود کرد که مورد عداوت روز افزون فریسیان قرار گرفت. موضوع به دار آویخته شدن حضرت عیسی(ع) از نظر مکتب اسلام، چنانکه در قرآن به آن تصریح شده است، امری بی‏اساس است و به تعبیر قرآن، امر به آنها مشتبه شده است.

داستان پایان زندگی دنیوی حضرت عیسی(ع) بر اساس تواریخ و تفاسیر و احادیث از این قرار بوده که: جهودان که همواره با حضرت مسیح(ع) سرِ دشمنی داشتند، به قتل او تصمیم گرفتند. در آن حال عیسی(ع) با حواریون در باغی بود. سپاه یهود چون به باغ آمدند همه شاگردان عیسی(ع) پراکنده شده و فرار کردند.

یکی از یهودیان به نام یهودا که شبیه عیسی(ع) بود و جای عیسی(ع) را نیز او نشان داده بود به دست آنها افتاد. سپاهیان او را با هلهله و غوغا، کشان کشان بردند و چون مجال تحقیق بیشتری نبود به دارش زدند. اما خداوند عیسی(ع) را در آن حال به آسمان برد.

به روایتی دیگر یکی از حواریون جوانی بود که به عیسی(ع) شباهت داشت. وی پس از اجازه از حضرت عیسی(ع)، خود را عیسی(ع) معرفی کرد و او را به دار زدند و امر بر یهودیان مشتبه شد. حضرت عیسی(ع) در هنگام عروج، 33 سال داشت.

• تولد "ویلیام وُرْدْ زُورْثْ" ادیب و شاعر برجسته انگلیسی (1770م)

ویلیام وردزورث ادیب و شاعر معروف انگلیسی، در هفتم آوریل 1770م در ایالت کمبِرْلَنْد انگلستان به دنیا آمد و از اوان جوانی به مطالعه در زمینه ادبیات پرداخت.

وی قسمت اعظم زندگی خود را در شمال انگلستان، در کنار مردم روستایى گذراند و احساسات طبیعی و مناظر طبیعت و صفای باطن مردم این ناحیه، الهام بخش آثارش گردید.

وردزورث را پایه‏گذار مکتب رمانتیک انگلستان می‏دانند که با انتشار مجموعه اشعاری به نام نغمه‏های شاعرانه از طرف او و شاعر هم وطنش، کالْریجْ، این مکتب، تحولی فلسفی و ادبی یافت. شعرای این مکتب به جای پای‏بندی به سنت‏ها، درانتخاب مطالب قالب ادبی، سبک، انشا و زبان شعری، شاعرانی مبتکر و بدعت گذار هستند.

وردزورث دنیا را با چشم عرفان می‏نگریست. در نظر او، طبیعت، مظهر جمال مطلق و مربی ذوق و احساسات بشری است و زندگی در دامان طبیعت، ساده و شیرین و سرشار از شادی و خرسندی است.

در شعر وردزورث، انسان تماشاگری است که از دور، زیبایى‏های طبیعت را می‏بیند و تأثیر می‏پذیرد. اشعار او مثل همه اشعار رمانتیک، بسیار ظریف و آمیخته با تخیلات فراوان شاعرانه است و در آنها، شاعر غالباً بیش از آنکه با حقیقت ومنطق سر و کار داشته باشد.

با روح و احساس خود سرگرم است. درآثار وردزورث، همه جا این نظر پیداست که زندگانی روزمره، برای بشر پر از لذات و شادکامی‏های معنوی است، و وظیفه بشر است که روح خود را برای استفاده از آنها آماده نماید.

اصول عقاید وردزورث که در اشعار وی آمده، بر این مبنا استوار است که سازنده اصلی خصوصیت‏های اخلاقی و روحی بشر در سن بلوغ، همانا غرائز و لذت‏های بی‏غل و غش دوران کودکی است.

وردزورث اگرچه به حفظ مزایای طبقات اصیلْ پای‏بند است و آنها را لازم و محترم می‏شمارد، اما از دیگر سو بر ضد نظام اجتماعی که موجب انحطاط اخلاقی مردم است عصیان می‏ورزد. خوانندگان آثار وردزورث، زیبایى طبیعت، گیاه‏ها، کوه‏ها و حیوانات را زنده و گویا احساس می‏کنند و با عالم طبیعت رابطه‏ای نزدیک و اسرارآمیز برقرار می‏سازند.

اشعار وردزورث از اولین تغزّل‏های جوانی تا عمیق‏ترین و پراندیشه‏ترین آنها در سنین هفتاد سالگی، پیوسته با پیروزی همراه بوده است. احساس کلی که از اشعار وردزورث به انسان دست می‏دهد، صداقت و سادگی است.

شاه‏کار وی، شعر طویلِ زندگی نامه خودْ نوشتْ بود که شهرت فراوانی یافت. هم‏چنین تفرّج، خاطرات کودکی و جنگجوی شادمان ازدیگر آثار اوست. ویلیام وردزورث که در اواخر عمر به امیرالشعرایی انگلستان رسید، سرانجام در 23 آوریل 1850م در هشتاد سالگی درگذشت.

• تهاجم ایتالیا برای تصرف کشور آلبانی در آستانه جنگ جهانی دوم (1939م)

با شعله‏ور شدن آتش جنگ در اروپا، تمام قراردادها و معاهداتی که پس از جنگ اول جهانی امضا شده بود و پیشگیری از جنگ و تأمین صلح را مدنظر قرار داده بود، از اعتبار افتاد. یکی از این جنگ‏ها، حمله ایتالیا به آلبانی بود.

در سال 1927م یک پیمان تدافعی میان ایتالیا و آلبانی به امضاء رسید که در واقع باعث شد نفوذ هرچه بیشتر ایتالیا در آلبانی ممکن گردد. با این حال از سال 1935م که موسولینی به فکر کشورگشایى افتاد، حمله به آلبانی نیز مدنظر او قرار گرفت.

این نقشه در 7 آوریل 1939م با بمباران سواحل آلبانی و پیاده شدن نیروهای ایتالیایى عملی گردید و با شکست مقاومت آلبانی، این کشور به تصرف ایتالیای فاشیسم درآمد. دو روز قبل از تهاجم ایتالیا برای تصرف آلبانی، در جریان گفتگوهای معروف به "مذاکرات ژنرال‏ها" بین ژنرال کایْتل آلمانی و ژنرال پارْیانی ایتالیایى، تصمیم نهایى برای آغاز این تجاوز نظامی، اتخاذ شده بود.

ده هزار سرباز مسلح ایتالیایى با پشتیبانی 400 هواپیما در حمله به آلبانی شرکت داشتند که در نبردی پنج روزه، ارتش آلبانی را شکست داده و این کشور را اشغال کردند. با فرار پادشاه و ملکه این کشور، آلبانی جزئی از ایتالیا شده و دولتی فاشیستی در آلبانی روی کار آمد.

با تسلط موسولینی بر آلبانی، اجلاس مشروطیت آلبانی، اتحاد با ایتالیا را تصویب نموده و طی این مصوبه، پادشاه ایتالیا تاج و تخت آن کشور را تصاحب کرد. با این حال، ایتالیا کمتر از دو سال بعد مجبور به خروج از این منطقه شد و راه برای شکست‏های بعدیش باز گردید.

• غرق کشتی جنگی ژاپنی "یاماتو" توسط امریکا در اواخر جنگ جهانی دوم (1945م)

در جریان آخرین و بزرگ‏ترین نبرد دریایى و زمینی بین امریکا و ژاپن در جریان جنگ جهانی دوم که برای تصرف جزیره اوکیناوا روی داد، ژاپنی‏ها کشتی جنگی خود را به نام یاماتو برای یک مأموریت انتحاری به این جزیره اعزام کردند.

این رزمناو عظیم 72 هزار تنی که در آن تاریخ بزرگ‏ترین کشتی جنگی جهان به شمار می‏آمد پس از وارد آوردن ضرباتی به چند کشتی امریکایی، سرانجام توسط هواپیماهای امریکایی مورد حمله قرار گرفت و در روز هفتم آوریل 1945م غرق شد.

تعداد پرسنل کشتی یاماتو، بیش از سه هزار و سی‏صد نفر بود که در جریان این نبرد، متجاوز از سه هزار نفر کشته شدند و تنها سی‏صد نفر جان سالم به در بردند.

• درگذشت "هنری فورْدْ" مخترع امریکایی و پدر صنعت اتومبیل (1947م)

هنری فورْد مخترع امریکایى در 30 ژوئیه سال 1863م در خانواده‏ای فقیر در امریکا به دنیا آمد. فورد از کوچکی علاقه مفرطی به پیچ و مهره و ابزار مکانیکی داشت و به هنگام کودکی به ساعت سازی و در جوانی به شغل مکانیکی روی آورد.

هنری روزی ماشینی را دید که بدون اسب و با نیروی بخار در جاده حرکت می‏کند. وی وقتی آن را از نزدیک مشاهده کرد، خودش مثل آن را ساخت و در 12 سالگی اولین ارابه بی‏اسب را مورد آزمایش قرار داد.

هنری این دستگاه را تکمیل نمود و در سال 1896م اتومبیل خود را برای اولین بار به نمایش گذاشت. وی در سال‏های بعد، اختراع خود را تکمیل کرد و علی‏رغم اینکه دیگران نیز اتومبیل‏های مشابهی ساخته بودند، ولی در سال 1895م، رسماً امتیاز اختراع اتومبیل به هنری فورد داده شد. فورد در ابتدا به همراه شرکای خود، شرکت اتومبیل سازی دیترویت را تأسیس کرد و در سال 1903، شرکت موتور فورد را به وجود آورد.

او در سال 1907 سهام دیگران را خرید و از آن پس اداره شرکت در خانواده او باقی ماند و ثروتی هنگفت به دست آورد. فورد با اتخاذ تدابیری، اتومبیل ارزان به تعداد بسیار تولید کرد و از این حیث، از تمام رقبای خود پیشی گرفت.

هنری فورد که در ابتدا دارای خانواده‏ای فقیر بود، پس از این اختراع، به عنوان پدر صنعت اتومبیل‏سازی شهرت یافت و به هنگام مرگ، یک امپراتوری بزرگ در صنعت اتومبیل به وجود آورده بود. فورد سرانجام در 7 آوریل 1947م در 84 سالگی درگذشت.

• تأسیس سازمان بهداشت جهانی و روز جهانی بهداشت (1948م)

به دنبال تشکیل کنفرانس بین‏المللی سانفرانسیسکو در سال 1946م، تصمیم به تشکیل یک همایش جهانی بهداشت گرفته شد که اساسنامه آن در هفتم آوریل 1948م، در نیویورک تنظیم و تصویب شد.

در ژوئن همان سال نیز، اولین مجمع عمومی سازمان بهداشت جهانی در ژنو با حضور نمایندگان 61 کشور جهان تشکیل شد. هدف این سازمان، فراهم کردن حداکثر امکانات بهداشتی و سلامتی برای کلیه انسان‏های روی زمین است. به دنبال این هدف، سازمان، برنامه‏های زیادی را به مرحله اجرا گذاشت تا زمینه مساعدت کشورها را برای تقویت بهداشت عمومی خود فراهم کند.

یکی از موانع بزرگ در بهبود وضع بهداشت در دنیا، کمبود اشخاص متخصص می‏باشد. سازمان بهداشت جهانی برای رفع این مشکل، دوره‏های مطالعاتی و کارآموزی و تعلیم و تکمیلی در سراسر جهان تشکیل داده است.

بیشتر توجه سازمان بهداشت، مداوای تب‏های مناطق گرمسیری، سل، جذام، وبا، طاعون، آبله، بهداشت مادران و کودکان و تغذیه متمرکز می‏باشد و از جمله برنامه‏های عمده آن، ریشه‏کنی مالاریا و آبله است.

دبیرخانه سازمان بهداشت جهانی که از مؤسسات وابسته به سازمان ملل است، در شهر ژنو پایتخت سوئیس قرار دارد.

همه ساله به منظور یادآوری سال‏روز تأسیس سازمان بهداشت جهانی، با انتخاب یک موضوع مهم که می‏تواند پیام آور بهداشت و سلامتی برای جوامع بشری باشد و هم‏چنین با ارسال یک پیام، روز جهانی بهداشت، گرامی داشته می‏شود.

منبع: پایگاه خبری راسخون